Հայաստանի քաղաքական դաշտում տեղի ունեցող իրադարձությունների վերլուծության արդյունքում կարելի է նկատել մի անհանգստեցնող միտում։ Քաղաքական ուժերը, որոնք պետք է պայքարի առաջնագծում լինեին, իրականության չափումը հիմնականում իրավաբանական նորմերի միջոցով են կատարում, ինչը հանգեցնում է քաղաքականության սկզբունքների և օրենքների համառորեն անտեսման։

Այս մոտեցումը, իմ կարծիքով, հիմնական պատճառն է, որ հասարակության մեջ ամրապնդվում է այն կարծիքը, թե Հայաստանում իսկական քաղաքական պայքարի բացակայություն կա։ Այս երևույթը նկատելի էր նաև նախընտրական փուլում, երբ ընդդիմությունը փորձում էր մրցել իշխանության հետ՝ հրաժարվելով իրական քաղաքական գործիքներից։ Թեև մրցակցություն տեղի էր ունենում, բայց իսկական պայքարի էությունը բացակայում էր։

Այսպիսով, ծագում է մի իրավիճակ, որտեղ էքզիստենցիալ և քաղաքակրթական նշանակության հարցերի վերաբերյալ հայտարարությունները դառնում են դատարկաբանություն։ Խոսույթի մակարդակում սահմանվել է մի շրջանակ, որին ընդդիմությունը չի կարողանում համապատասխանել։

Իմ տեսակետից, այս պահին Երևանը և մյուս քաղաքների փողոցները պետք է լինեին հեղեղված մարդկանցով, որոնք պահանջում են իրենց իրավունքները։ Իրավաբանական մարտահրավերները, որոնք այս պահին քաղաքական ուժերը նախընտրում են, իրականում կարող են ամրապնդել նրանց դիրքերը ինստիտուցիոնալ մակարդակում։ Սակայն, այս մոտեցման փոխարեն, նախընտրվում է «սպիտակ ձեռնոցներով» մնալ։

Անկախ այն հանգամանքից, թե ինչ արդյունքներ կունենա ձայների վերահաշվարկը և ինչ հնարավոր վերադասավորումներ կլինեն, հարցի էությունը չի փոխվելու։ Քանի որ քաղաքական ուժերը շարունակելու են զբաղվել իրավաբանությամբ, իսկ իշխանությունը՝ իր ուղիղ գործով՝ քաղաքականությամբ։